Ακολουθεί επιστολή συναδέλφων, των οποίων η σύμβαση μετατράπηκε από μερικής σε πλήρους απασχόλησης, και οι οποίοι ζήτησαν τη δημοσίευσή της στο blog του Συλλόγου.
ΟΤΑΝ ΕΝΑΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΜΑΘΑΙΝΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΖΕΙ
Μια μεταρρύθμιση με ανθρώπινο πρόσωπο
Εμείς οι εκπαιδευτικοί που εργαζόμαστε επί δεκαετίες στον χώρο των εξαρτήσεων, υπηρετώντας τα εκπαιδευτικά τμήματα του πρώην ΚΕΘΕΑ, αισθανόμαστε την ανάγκη να καταθέσουμε δημόσια την εμπειρία, τη συγκίνηση και την ευγνωμοσύνη μας.
Για περισσότερα από 25 χρόνια σταθήκαμε δίπλα σε ανθρώπους που προσπαθούσαν να ξαναπιάσουν το νήμα της ζωής τους. Μέσα στις αίθουσες διδασκαλίας δεν διδάξαμε μόνο ύλη· μοιραστήκαμε αγωνίες, όνειρα και δεύτερες ευκαιρίες. Συνοδεύσαμε ωφελούμενους στη διαδρομή τους προς την απόκτηση σχολικού απολυτηρίου και τη συμμετοχή σε πανελλήνιες εξετάσεις, στηρίξαμε φοιτητές που πάλεψαν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους, οργανώσαμε αθλητικές δράσεις που άνοιξαν δρόμους επικοινωνίας με την κοινωνία και καλλιεργήσαμε δεξιότητες μέσα από μαθήματα ξένων γλωσσών και πληροφορικής. Παράλληλα, μέσα από την τέχνη, τη μουσική και τον πολιτισμό, είδαμε ανθρώπους να ξαναβρίσκουν τη φωνή και την αυτοεκτίμησή τους. Για εμάς είναι βαθιά πεποίθηση και βιωμένη εμπειρία ότι χωρίς όλα αυτά, η επανένταξη δεν μπορεί να είναι ολοκληρωμένη.
Για εμάς, η εκπαίδευση —ιδίως για ευάλωτους ανθρώπους— δεν αποτελεί πολυτέλεια. Αποτελεί θεραπευτικό εργαλείο, διαδικασία προσωπικής ενδυνάμωσης και ουσιαστική επανεκκίνηση ζωής.
Κι όμως, για δεκαετίες, εμείς οι εκπαιδευτικοί του ΚΕΘΕΑ βιώσαμε ένα καθεστώς ιδιότυπης εργασιακής ομηρίας. Παρά το υψηλό επιστημονικό μας επίπεδο και το αυτοτελές εκπαιδευτικό έργο που προσφέραμε, χαρακτηριστήκαμε ως «Βοηθητικό διδακτικό προσωπικό της προσχολικής και της ειδικής εκπαίδευσης» στο σύστημα του ΕΦΚΑ. Με συμβάσεις μερικής απασχόλησης αορίστου χρόνου, αντιμετωπίσαμε σημαντικές ηθικές, επαγγελματικές και μισθολογικές αδικίες, που δεν συνάδουν με έναν φορέα που υπηρετεί την ανθρώπινη αλλαγή και την κοινωνική επανένταξη.
Ο αγώνας μας υπήρξε πολυετής και επίπονος. Δυστυχώς, σε αρκετές περιπτώσεις, το ίδιο το διοικητικό μοντέλο του ΚΕΘΕΑ αποδείχθηκε αμυντικό και δυσκίνητο απέναντι σε αναγκαίες αλλαγές. Δημιουργήθηκαν φαινόμενα διοικητικής στρέβλωσης, τα οποία δεν συνάδουν με τις αξίες που οφείλει να υπηρετεί ένας θεραπευτικός οργανισμός. Είναι πράγματι οξύμωρο ένας φορέας που καλεί τους ανθρώπους να αλλάξουν τη ζωή τους να δυσκολεύεται να διαχειριστεί τη δική του θεσμική εξέλιξη.
Η δημιουργία του ΕΟΠΑΕ αποτελεί ουσιαστική θεσμική μεταρρύθμιση στον τομέα της αντιμετώπισης των εξαρτήσεων, καθώς εισήγαγε ένα ενιαίο και λειτουργικά συντονισμένο πλαίσιο σχεδιασμού, υλοποίησης και αξιολόγησης πολιτικών πρόληψης, θεραπείας, μείωσης βλάβης και κοινωνικής επανένταξης. Παράλληλα, συνέβαλε στη βελτιστοποίηση της αξιοποίησης του ανθρώπινου δυναμικού, στην ενίσχυση της διαλειτουργικότητας των υπηρεσιών και στη διασφάλιση ποιοτικότερων και περισσότερο προσβάσιμων υπηρεσιών προς τους ωφελούμενους.
Στο πλαίσιο αυτό, για πρώτη φορά το αίτημά μας εξετάστηκε με όρους θεσμικής συνέπειας, ισότιμης μεταχείρισης και ορθολογικής διοικητικής πρακτικής. Μέσα σε μόλις έξι μήνες ολοκληρώθηκε η μετατροπή των συμβάσεών μας από μερικής σε πλήρους απασχόλησης, αποκαθιστώντας μία διαχρονική εργασιακή στρέβλωση και αναγνωρίζοντας έμπρακτα τον ρόλο της εκπαίδευσης ως αναπόσπαστου και επιστημονικά τεκμηριωμένου πυλώνα της θεραπευτικής διαδικασίας.
Θα θέλαμε να εκφράσουμε δημόσια τις θερμές μας ευχαριστίες προς τη διοίκηση του ΕΟΠΑΕ και τον Πρόεδρό του, κ. Θανάση Θεοχάρη, για τη συστηματική και αποτελεσματική διαχείριση ενός δίκαιου αιτήματος. Παράλληλα, αισθανόμαστε την ανάγκη να ευχαριστήσουμε την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας, τις διοικητικες υπηρεσίες του οργανισμού και ιδιαίτερα τη Διεύθυνση Ανθρώπινου Δυναμικού καθώς και τον Πανελλήνιο Σύλλογο Εργαζομένων ΕΟΠΑΕ, οι οποίοι με αμέριστη συμπαράσταση, συνέπεια και θεσμική ευθύνη στήριξαν ουσιαστικά την επίλυση ενός χρόνιου ζητήματος.
Ως εργαζόμενοι κι εμεις πρώτης γραμμής αισθανόμαστε την ανάγκη να καταθέσουμε τη δική μας βιωματική μαρτυρία. Η αξία ενός οργανισμού δεν αποτυπώνεται μόνο σε επικοινωνιακές δράσεις, αλλά κυρίως στην καθημερινή πραγματικότητα που βιώνουν οι ωφελούμενοι και οι εργαζόμενοι.
Μέσα στις αίθουσες διδασκαλίας αντικρίζουμε καθημερινά το τετράπτυχο της ανθρώπινης προσπάθειας:
Ονειρεύομαι – Στοχεύω – Προσπαθώ – Πετυχαίνω.
Η διαδρομή της απεξάρτησης είναι δύσκολη, βαθιά προσωπική και απαιτητική. Η επιτυχία όμως είναι ουσιαστική, αξιοπρεπής και βαθιά λυτρωτική. Αυτό επιτυγχάνεται όταν οι θεραπευτικές δομές λειτουργούν με συντονισμό, πλουραλισμό προσεγγίσεων και πραγματικό σεβασμό στη μοναδικότητα κάθε ανθρώπου.
Ο ΕΟΠΑΕ αξίζει τη στήριξη της κοινωνίας. Όχι επειδή αποτελεί έναν αλάνθαστο οργανισμό —κανένας οργανισμός δεν είναι— αλλά επειδή απέδειξε ότι μπορεί να ακούει, να διορθώνει και να εξελίσσεται. Και αυτή είναι ίσως η πιο ουσιαστική μορφή θεραπείας: η ικανότητα για αλλαγή.
Οι εκπαιδευτικοί των Θεραπευτικών Δομών ΕΟΠΑΕ
ΑΝΔΡΕΑΔΑΚΗ ΖΑΧΑΡΕΝΙΑ
ΖΑΚΑΣ ΘΑΝΟΣ
ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΜΑΡΙΑ
ΚΑΡΑΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ
ΚΥΡΙΤΣΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
ΜΑΙΣΤΡΕΛΗΣ ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ
ΜΙΧΕΛΑΚΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ
ΜΠΑΛΑΦΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
ΠΥΡΓΕΛΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ
ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΓΓΕΛΗΣ
Με την παράκληση να δημοσιευτεί στο blog του Πανελλήνιου Συλλόγου Εργαζομένων ΕΟΠΑΕ
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου